Είμαι ο Άμμαρ Αμπού Ασσάφ, κατάγομαι από τη Συρία. Ήρθα στην Ελλάδα το 2019 με σκοπό να ολοκληρώσω τις σπουδές μου και να ξεφύγω από τον πόλεμο που μαίνονταν τότε. Ολοκλήρωσα τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Διαπολιτισμικό Λύκειο στον Ελληνικό, έδωσα Πανελλαδικές και αργότερα έλαβα υποτροφία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Deree στην Αθήνα. Πλέον είμαι δευτεροετής φοιτητής του τμήματος Βιοϊατρικής και παράλληλα παρακολουθώ ένα πρόγραμμα minor στο Θέατρο. Μου αρέσει πολύ η μουσική, ιδιαίτερα η όπερα, και θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά επικοινωνιακό.
Καθώς περίμενα την ολοκλήρωση της διαδικασίας ασύλου και την έκδοση των απαραίτητων εγγράφων, πέρασα τα πρώτα μου χρόνια στην Ελλάδα σε δομή φιλοξενίας. Έζησα εκεί για τρία χρόνια — πρόκειται για μία από τις λίγες καλές δομές στην Αθήνα — συγκατοικώντας με περίπου 40 ασυνόδευτα ανήλικα από διάφορες χώρες. Μαθαίναμε ελληνικά και αγγλικά, όχι μόνο επειδή εμείς επιδιώκαμε τη μάθηση, αλλά και επειδή αρκετοί εκπαιδευτικοί στη δομή είχαν πραγματικό ενδιαφέρον να μας διδάξουν νέα πράγματα. Ένας από αυτούς ήταν ο κύριος Δρακάτος Κοσμάς, ο οποίος, ως καθηγητής, με βοήθησε προσωπικά — ως αραβόφωνο — να ανακαλύψω κάθε μικρή ομοιότητα και διαφορά ανάμεσα στην αραβική και την ελληνική γλώσσα.
Αντίθετα, σε άλλες δομές που βρέθηκα, οι εκπαιδευτικοί δεν είχαν καμία επαφή με τον βασικό στόχο της εκπαίδευσης ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων και μεταναστών: τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας. Θυμάμαι πως σε μια από αυτές τις δομές, ένας υπάλληλος εκτελούσε ταυτόχρονα χρέη φροντιστή και δασκάλου, χωρίς να προσφέρει ουσιαστική και αποτελεσματική βοήθεια στα παιδιά.
Η ζωή στις δομές με βοήθησε να αποκτήσω ένα βαθύ αίσθημα εμπιστοσύνης και επικοινωνίας. Παιδιά που μιλούσαν φαρσί, παντζάμπι, ουρντού, μπαμπάρα και σονινκέγκε κατάφερναν να επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω μιας κοινής γλώσσας — των αραβικών. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται εν μέρει από το γεγονός ότι οι περισσότεροι ήταν μουσουλμάνοι και μοιράζονταν την πίστη τους στο Κοράνι, το οποίο είναι γραμμένο στα αραβικά. Δεν ήταν απαραίτητο να γνωρίζουν τη γλώσσα σε βάθος — αρκούσαν τα βασικά. Αντίθετα, για παράδειγμα, με τους χριστιανούς: παρόλο που η Βίβλος είναι γραμμένη στα αρχαία ελληνικά, η πλειονότητα των χριστιανών στον κόσμο δεν γνωρίζει την αρχαία ελληνική γλώσσα.
Πιστεύω ακράδαντα ότι το Rhizo-eduscapes είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά και επιτυχημένα κινήματα, που μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην αναδόμηση των εκπαιδευτικών υποδομών σε περιοχές που παραμένουν στο σκοτάδι.