Ζωή Δεληγιάννη

Ζωή ή απλώς ζωή.
Νηπιαγωγός γενικής και ειδικής αγωγής, αλλά πάνω απ’ όλα άτομο που πιστεύει βαθιά στην ένταξη, στη συνύπαρξη, στη δύναμη των λέξεων, αλλά κυρίως των σιωπών. Τα τελευταία χρόνια βρέθηκα σε δομές φιλοξενίας παιδιών προσφύγων στη Βόρεια Ελλάδα. Εκεί, ανάμεσα σε γλώσσες, βλέμματα και ιστορίες που δε χώρεσαν ποτέ σε σχολικά εγχειρίδια, επανανοηματοδότησα την έννοια της μάθησης.
Στάθηκα και στέκομαι συχνά σιωπηλή, παρατηρώντας πώς τα παιδιά “μιλούν” με σώματα, κινήσεις, με γλώσσες που κουβαλούν στο δέρμα τους, λέξεις που δεν έχουν ακόμη μάθει. Οι γραμματισμοί για μένα, δεν είναι δεξιότητες προς κατάκτηση. Είναι δυναμικές και πολυτροπικές μορφές έκφρασης, βαθιά ριζωμένες στις γλωσσικές και πολιτισμικές διαδρομές του κάθε παιδιού.
Η συνάντησή μου με ασυνόδευτους ανηλίκους με δίδαξε να σωπαίνω περισσότερο, να παρατηρώ με μεγαλύτερη προσοχή, να εμπιστεύομαι αυτό που ξεδιπλώνεται αργά. Μου υπενθύμισε πως οι εκπαιδευτικές σχέσεις δεν χτίζονται μόνο πάνω στη γνώση, αλλά και στην παρουσία, την υπομονή και τη διάθεση να μοιραστείς την αβεβαιότητα.
Μέσα από το δεύτερο μεταπτυχιακό μου ήρθα κοντά στο ρίζωμα — και από τότε, θα με βρείτε πάντα στη μέση- στους κόμβοι, τις συνδέσεις, τις διαδρομές. Σκέφτομαι και νιώθω αλλιώς- παιδαγωγικά, πολιτικά, υπαρξιακά.
Στην ερευνητική ομάδα της κυρίας Κίτσιου βρίσκω συνοδοιπόρους που ακούν πίσω από τις λέξεις και βλέπουν πέρα από κουτάκια, ετικέτες και κανονικότητες. Το Rhizo-eduscapes μού προσφέρει έδαφος να στοχάζομαι την εκπαίδευση αλλιώς: ως ένα πεδίο ρευστό, πολυγλωσσικό, ετερόκλητο και βαθιά ανθρώπινο.
Μιλώ αγγλικά, γερμανικά και λίγα γαλλικά – μα πάνω απ’ όλα προσπαθώ να “μιλώ” με ευγένεια, ακρόαση και ανοιχτότητα. Αγαπώ να ψηλαφίζω τόπους που δε γνωρίζω, να βαδίζω χωρίς προορισμό, να πηγαίνω και ας μου βγει και σε κακό.
Ζωή δεν είναι και αυτό; Κι εγώ- απλώς ζωή.